Dzień dobry wszystkim czytelnikom. Dzisiaj chciałabym napisać o późnym okresie klasycznym w Hollywood, a dokładniej mówiąc o latach 50. Zastanawiałam się jak podejść do tego tematu ciekawie i od środka bez zdań typu "było to kino gwiazd i wszyscy szaleli za gwiazdami kinowymi i właściwie to tyle co można powiedzieć" i bez gadek o klozetach z nadrukiem Marylin Monroe. Z tego powodu pozwólcie, że zacznę od naznaczenia tła historycznego, i potem polecę z freestylem.
W latach 50 nastąpił znaczący rozkwit gospodarczy po wojnie. Był to czas zmian i nadziei, wszystko zaczynało być produkowane na dużą skalę, co wpłynęło również sztukę i kino. Filmy w jakimś stopniu odzwierciedlają wydarzenia na zewnątrz kina. Przez to w tamtym czasie można było zobaczyć w nich m.in. ekstrawaganckie kreacje i komedię. Mimo tego, że filmy nie były wysycone z przekazu, zachowana była lekka i przyjemna atmosfera. Filmy ze Stanów Zjednoczonych zaczynają również być dystrybuowane za granica, a gwiazdy filmowe jeszcze wyżej ustawiają swój status, występując w reklamach telewizyjnych i pojawiając się już nie tylko w filmach, a także w życiu codziennym. Był to czas w którym Hollywood zaczęło zauważać silną konkurencję w postaci telewizji.
Wprowadzenie telewizorów na rynek masowy spowodowało spadek popularności kin, jednak ta przeszkoda okazała się motywacją do tworzenia nowych rozwiązań filmowych i ulepszania technologii. W 53 roku powstało CinemaScope, który był dłuższym od dotychczasowego formatem zapisywania obrazu. Potem już w 54 roku wyszedł format VistaVision, który zapisywał klatki w poziomie i wydłużone, co spowodowało większy obraz i lepszą jakość niż w telewizorach. W kolejnych latach wynaleziono dwa razy większy format klatek niż dotychczas, czyli 70mm, co dało jeszcze jeden skok w górę dla jakości filmów kinowych. Wtedy również nastąpiła popularyzacja nowych sposobów oglądania, takich jak
kino samochodowe
W latach 50. w Stanach Zjednoczonych funkcjonowały również działania polityczne, mające na celu usunąć ,,wewnętrzne zagrożenia komunistyczne". Działania te polegały na śledztwach i tworzeniu atmosfery strachu i podejrzeń. Pierw akcja polegała na zapobieganiu infiltracji rządowych, jednak eskalowała ona na media, a w tym głównie film. Przesłuchiwano głównie osoby podejrzane (uzasadnienie, czy nie) przez senatora kierującego specjalną podkomisją śledzczą w senacie - Josepha McCarthy'ego, a gdy odmawiały zeznań i podania kolejnych nazwisk - zakańczano ich kariery. Mimo ogromnej przewagi nieuzasadnionych oskarżeń, kilka okazało się trafnych i osoby faktycznie miały współpracować z sowieckim wywiadem. Prawdą w końcu jest, że infiltracja ZSRR była na wysokim poziomie. Akcja jednak sprawiła, że kino kierowało się w stronę apolityczności i zaczęły powstawać bardziej alegoryczne filmy. Produkcje lewicowe były zagrożone i niepewne. Być może przez te działania lata 50. uznawane są za złotą erę amerykańskiego musicalu. Były one właśnie przyjemne i apolityczne, czyli takie, jakie rząd lubi najbardziej.
W tym czasie, dzięki rozwojowi gospodarki i produkcji filmowych, gwiazdy osiągnęły jeszcze wyższy szczebel, a przez to do kina zaczęto chodzić, żeby zobaczyć konkretną osobę, bardziej niż sam film. Wizerunek takich gwiazd był kształtowany tym, jakie role grają. Ludzie chodzą do kina dla aktorów, a aktorzy grają podobne role, co sprawia, że filmy z tego rodzaju zaczynają się ujednolicać. Widownia idzie na Marylin po to, żeby zobaczyć zabawną historyjkę o niezbyt ostrej dziewczynie. Ten system się napędza, przez co na koniec zostaje kilka największych aktorek i tyle samo gatunków
W latach 60. przedstawione tendecje były kontunuowane, ale też przekształcały się, a coraz większą popularność zyskały tematy mniejszości, kontrkultura i kino autorskie
To tyle na dzisiaj. Widzę, że wpis nie ma dokładnie ustalonej osi, a ciężkim jest dobre opowiedzenie o popkulturowej stronie tych lat, omijając wspominanie o wielu ważnych dla historii kina filmach, które po prostu nie zaliczają się do tematu. Jednak możliwe, że napisze ogólnie o tych latach, by rozszerzyć spojrzenie na ten okres
Źródła:
- Wikipedia - kinematografia amerykańska, Makkartyzm
- historia.rp.pl - Złoty wiek Ameryki. Dwight Eisenhower, cz. IV
Komentarze